Ik kom Thuis

Ik kom Thuis

Mijn lichaam voelt gekneusd, gebutst, overreden door een trein of iets dergelijks, of een kiepwagen vol met stenen, die per ongeluk over me heen is uitgestort, met uitzondering van mijn hoofd. Een prijsschot zal ik maar zeggen, dan heb ik in ieder geval mijn hoofd nog dat het doet. Mijn hoofd giert als een tierelier, niet meer te stuiten, wil aan de slag. Een schril contrast met de rest, wat alleen maar naar bed wil en slapen.

Ik rijd naar huis. Van Goes naar Roosendaal. Ik heb hulp gevraagd om thuis te komen. Die hulp is er. Magisch. Ik voel me zielsgelukkig, en geniet van de rit. Wat een mooie weg, lucht, natuur, ik zie van alles, het komt binnen, voel de magie van de vogels aan de kant van de weg, zie de lucht, de wolken, zie het licht vallen en zich ontfermen over ons, gebruikers van de rijksweg in Zeeland. Het ziet er vredig uit, mooi, een blessing, een zalving, een arm om me heen, troostend, berustend, een signaal van iets nieuws, een voorbode. Ik kan niet wachten om thuis te komen, en aan de slag te gaan. Ik bruis van energie, zit vol ideeën, wil van alles, voel me herboren, nieuw licht, nieuwe wegen. Ik wil aan de slag! Maar met wat eigenlijk? Voel van alles, maar het is niet concreet.

Ik kom thuis. Letterlijk.

Twee heerlijke pubers op de bedbank, laptop, pizza in het midden, gitaren in de hoek. Hun Dark Fader outfit met tenminste één zwart shirt van Metallica en Nirvana staan in schril contrast met mijn witte outfit en lichtgevende uitstraling. Tenminste, zo lijkt het. Maar ik weet wel beter. Deze twee zielen zijn kunstenaars van de nieuwe tijd en vertalen hun diepste gevoel en levensbeleving in adembenemende zieletrekkende muziek en songteksten. Ze staan zo in contact met hun diepere zelf en lijken een bodemloze passie en creatie te hebben. Hun licht is sterk, en straalt dwars door al dat zwart heen. Om stil van te worden. Ik glimlach. Over essentie gesproken.

Hi Mam, zegt mijn dochter, hoe was het? En haar bandmaat kijkt me doordringend  en geamuseerd vriendelijk aan. Goed, zeg ik, heel goed, maar nu ga ik 24 uur absolute rust nemen in bed en mij terugtrekken. Meer hoef ik niet te zeggen. Ze weet genoeg, dat heeft ze al eerder meegemaakt, en ze geeft me een knipoog. Ze zegt nog, je ziet er goed uit, mooi dat wit, je lijkt wel schoongespoeld. Ik glimlach maar weer eens en zoek mijn bed op.

Onze witte langharige Casa Kater liep overigens met een grote boog om me heen, toen ik thuis kwam. Die had geen interesse in mijn energie, hoewel dat maar een aanname is natuurlijk.

Dat is fijn, liggen in mijn bed. Onmiddellijk kwam mijn verlamde gevoel weer terug, en de pijn in mijn buik, en mijn lies. De entiteiten hebben echt goed gezorgd voor me, ze hebben precies gezorgd dat ik veilig thuis kon komen en het lijkt alsof ze nu weer doorgaan met hun werk . Maar als je nu denkt dat ik kan slapen! Nee. Mijn hoofd houdt de rest wakker. Er giert van alles door me heen, bijna hartkloppingen niveau. Positief opgewonden. Alsof ik op reis ga. Of dat gevoel van een kind dat weet dat ze morgen naar de Dierentuin gaat. Of zo’n gevoel van opwinding en niet kunnen slapen als je de volgende dag je eerste afspraakje hebt. Uiteindelijk, tegen middernacht, val ik toch in slaap. Mijn lichaam sliep geloof ik al eerder.

Wat was deze soulhealing broodnodig, wat heb ik er naar uitgekeken. Ernaar verlangd. Gesnakt zelfs. Ik kon niet wachten. In het vertrouwen dat de entities mijn pijnen zouden kunnen helen, oude zielepijn maar vooral ook fysieke pijnen deze keer. En toch ook zijn er momenten van twijfel geweest, of het wel echt goed zou zijn, of ik er wel echt van zou opknappen, of het misschien niet beter zou zij om de middag te annuleren of uit te stellen. Daar ben ik heel eerlijk in. Sinds de vorige Soulhealing in Steyl namelijk, ben ik niet meer de oude geweest. Ik ben toen flink onderhanden genomen, en heb daar lang de naweeën van ervaren. Eigenlijk is het één lang proces geweest tot aan deze healing. Heftige processen. Vreselijke boosheid, verlatingsangst, in de steek gelaten voelen, niet gewaardeerd, niet gerespecteerd, oordelen, veroordelen, achter mijn rug om dealen met de “vijand”, dat soort thema’s. Ik heb me in tijden niet zo alleen en eenzaam gevoeld. Zo niet begrepen en onveilig, zo alleen. Ondanks het feit dat ik een gezelligheidsdier ben, ben ik mezelf gaan opsluiten. Geen behoefte aan contact met de buitenwereld, zelfs met zielematen vond ik het contact moeilijk. Het putte me uit. Ik voelde dat ik door het praten alleen maar woorden aan het herhalen was maar daarmee kwam ik niet dichter bij mezelf, ik leerde niets. Bij de essentie. Stilte dus. En alleen met mezelf. En daar had ik mijn handen vol aan, durf ik nu wel toe te geven. Na de soulhealing in Steyl namen de klachten toe. Ik voelde me meer en meer aan het randje komen te staan, ja, van wat eigenlijk. Zo’n randje waarbij het niet veel scheelt of je kukelt definitief om, of valt in een ravijn waar je nooit meer uit kan komen, tenzij iemand je via een Drone ziet liggen en komt redden. Want in dat ravijn kan je normaal gesproken niet gezien worden. Zo’n randje waarbij het bijna definitief einde oefening is. Ik maakte me best zorgen, lag er wakker van. Eeuwigdurende moeheid vulde mijn dagen. Zo’n moeheid waarbij slapen niet helpt. En pijn in mijn gewrichten, spieren en bekken / eierstokken. Mijn hele lichaam voelde zwaar en akelig. Ik kwam letterlijk niet meer vooruit, niet meer de deur uit, alles was zwaar en kostte me bergen energie die ik eigenlijk niet had. Soms was ik best radeloos en ook best wel een beetje bang.  Ik vond dat vreselijk. Ik heb me vreselijk zorgen gemaakt. Over mijn lichaam, over mijn geest (ben ik niet echt gek aan het worden) over mijn baan, mijn toekomst, geld. Ik sleepte mezelf door de zomer heen. Alles leek onder mijn handen te verpieteren.

Nu ik dit schrijf, en terugblik op deze zomer, denk ik dat het proces versterkt is nadat mijn dochter bij Marieke is geweest voor een Helende Reis. Ze was daarna een ander mens, en stapte vol levenslust en vertrouwen de wereld in, ging haar vleugels uitslaan, kreeg een sociaal leven, een vakantiebaantje, leuke uitstappen met vrienden, werd gevraagd om te zingen in een band en om de teksten te schrijven en ging pizza eten in de stad in plaats van thuis eten. Go Girl. En daar ging ze. Wat een transformatie! Zo blij en dankbaar, het was zo mooi om te zien, zo hoort een puber te zijn! Dat was waar we naar toe wilden, uiteindelijk. Maar als je weet dat ik al 16 jaar vanuit zorg rond haar sta, haar vaste vangnet ben, mijn leven rond haar inregelde, dan was dit wel even anders. Niet dat ze hulpbehoevend was, maar toch wel een meisje dat met haar Autisme en zeer Hooggevoelig zijn wat meer aandacht en zorg en liefde nodig had. Tenminste, in mijn beleving. Het leven was voor haar lastig en een flinke uitdaging geworden, soms was het diep zwart. En ze had behoefte aan een liefdevol veilig onvoorwaardelijk nest. Het lijkt wel, nu ik terugkijk, alsof ik na haar proces, haar reis bij Marieke, zelf tevoorschijn kon komen, nu ze mij op een andere manier nodig had. Ik kwam bovendrijven met al mijn dingen enzo, die ik altijd nog een beetje kon verbergen onder het mom van “er voor mijn dochter willen zijn”. Zoiets! Zou dat kunnen?

Dus daar stond ik ineens. Naakt! Weer naakt! Nog naakter dan ik ooit voor de spiegel had gestaan. Kan dat? Ja! Blijkbaar. Ik heb het ervaren.

Ik en mijn pijn. Alles leek boven te drijven. Zielepijn. Oude pijn. Altijd was ik er voor een ander geweest maar nu kwam ik onvermijdelijk zelf bovendrijven en werd ik gedwongen om naar mezelf te kijken en er voor mijzelf te zijn. Weer. Ja weer. Ik had natuurlijk al veel naar mijzelf gekeken, maar niet diep genoeg blijkbaar. Er moesten eerst andere dingen gedaan worden nog, zo leek het.  Heb ik jarenlang hard gelopen voor een ander om mijn eigen leegte of pijn niet te hoeven voelen? Oef. Die komt binnen.  Kan er nu wel de magie van inzien, maar toen voelde dat anders, kan ik je wel vertellen.

Dus, vanaf de dag, de dag van de Helende Reis, heb ik bekkenpijn gekregen. Eerst nog dacht ik, dat ik op mijn dochter mee resoneerde, want zij had die dag ook pijn in haar onderbuik. Maar bij haar ging die over, en bij mij werd die erger. Wat gebeurt hier allemaal toch, heb ik mij dikwijls afgevraagd. En mijn buik groeide, alsof ik zwanger was, mijn stofwisseling was volledig down. En de overige pijnen namen ook toe. Ik werd er gek van. Niets voor mij om me zo lang zo akelig te voelen. Toen Vera naar de Casa ging in juli, besloot ik om mijn foto mee te geven en kruiden mee te laten komen. Tijdens haar verblijf heb ik een paar nachten gehad dat ik zo’n onmenselijke pijn had in mijn rechter onderbuik dat ik mezelf moest aanzetten om door te blijven ademen. Ken je dat, dat je letterlijk je adem inhoudt als je pijn ervaart? Ik bleef maar zeggen dat de entities flink aan het werk zijn, dat er groot onderhoud gepleegd moest worden blijkbaar. Maar stiekem had ik soms best medelijden met mezelf. Het viel me zwaar allemaal. En ik maakte me zorgen. Wat als ………

In het ziekenhuis ben ik binnenstebuiten gekeerd, maar artsen konden niets vinden. Alles was normaal. Ik moest er maar mee leren te leven. Dat was een paar weken geleden. De Mesoloog dacht daar anders over. Alle waardes waren laag. Er gonst van alles door je heen. Ik schrok. Vond hetniet leuk. Marieke gaf me het advies in dit stadium niets te doen en gewoon alleen de kruiden uit de Casa te slikken die Vera voor me mee had genomen. Ik voelde wel wat Marieke bedoelde, de boosheid die zich overal op vastzet en het innerlijk kind dat geboren wil worden, dat artsen en mesoloog met de vorm bezig zijn en het proces van entiteiten vertragen, heb haar advies ter harte genomen, maar had het er soms wel moeilijk mee, dat stemmetje in je hoofd, kennen jullie dat? Je voelt je zo ellendig en ervaart geen verbetering. Moedeloos en negatief werd ik ervan. Mijn lichaam voelde alsof het toe is aan pensioen. Vertrouwen houden bleek moeilijk voor me te zijn. En toch deed ik het. Ik kreeg het wel voor elkaar.

Diepe zucht.

Maar Vera had nog iets voor me meegenomen naast de kruiden. Een Kristal uit een van de blessed winkeltjes. Mr. Unknown noemen we hem maar. We denken een bergkristal.  Mooi wit, doorschijnend, met een weelderige imponerende tekening binnenin, een heel oud zieleleven,  je kan er naar blijven kijken, elke keer zie je weer iets anders. Heel metaforisch ook. Vera heeft dit kristal ook meegenomen onder de waterval bij de Casa en daar heeft het kristal licht/straling afgegeven vertelde haar vriendin, die op een afstand stond te kijken. Soms moeten dingen zijn zoals ze zijn. Maar deze kristal hoort bij mij en is mijn steun en toeverlaat geworden. En soms mijn letterlijke paracetamol. Als ik in bed lig, en de pijn wordt ondraaglijk, dan leg ik dit kristal op de pijnplek, en de pijn verzacht. Hoe mooi is dat. Magie bestaat.

Ik besluit om mijn eigen weg te gaan, en geen toneel meer te spelen. Gewoon niet meer meedoen aan de poppenkast van het sociaal /maatschappelijke, als het voor mij op dat moment niet goed voelt. Ik wil eens zien wat er dan gebeurt. Ik ga mijn eigen weg. Ik wil mezelf zijn.

En zo gaat het.

Vaak krijg ik het gevoel dat een nieuw begin heel dichtbij is. Een begin waarbij ik mijn eigen tuintje ga inzaaien, mijn eigen leven ga inrichten vanuit mijn unieke zelf.  Buitenstebinnen leven is dan definitief verleden tijd. Ik voel me diep van binnen heel blij worden bij de gedachte daaraan. Ik ga het dan op mijn manier doen.

Op een dag, het is 10 augustus 2016, word ik wakker Op zich niet zo heel bijzonder, dat ik wakker word, maar dit keer lijkt het wakker worden anders te zijn. In een nieuw licht.  Het licht komt anders binnen en mijn hoofd lijkt helder. Is dit de dag van een nieuw begin? Ik schrijf in mijn dagboek. Tot drie keer toe schrijf ik de datum verkeerd. Ik schrijf “Een nieuw begin? 10 september” in plaats van 10 augustus. Glimlach. Blijkbaar moet ik nog een maandje wachten.

In de nacht van 9 op 10 september krijg ik gierende pijnen in mijn eierstokken en in mijn bekken. Het is tijd, denk ik! Het is echt NU de tijd! Ik kan niet meer. Als het dan proces is, dan is het nu de tijd voor een grote schoonmaak en doorbraak! De entiteiten zullen een flinke klus aan me hebben vandaag. Kom maar op jongens! Douchen, aankleden en naar Goes! Ik ben er klaar voor!

In de tuin van Het Westlicht voel ik al van alles. Ik voel me week worden, draaierig en misselijk. Oh jee, denk ik nog, het begint nu al. Het leek wel, of ze pre-operatief aan het inventariseren waren, de balans opmaken, bedenk ik me nu. Of dat de weeën begonnen zijn, zou ik een bevalling krijgen? Arme steungroep! Moeten ze nog verloskundige gaan spelen ook.

In de tuin keer ik me naar binnen. Sluit me af. En wandel het pad, naar binnen, fysiek en mentaal. Van de ene ruimte naar de andere. Ik laat het gebeuren. Soms hoor ik de stemmen, soms zijn ze op de achtergrond. Volle overgave. Een volle Ja. Muziek, energie is hoog, interne resonantie, er gebeurt al veel. In de meditatieruimte kom ik voor een foto van John of God te zitten. Toeval bestaat niet. In gedachte houd ik een heel verhaal, zijn ogen kijken dwars door me heen.

Bij het altaar, in de volgende ruimte, mijn intentie, een heel verhaal, ik wil zoveel zeggen, lange zinnen, ben het moe, krijg het niet concreet. Ik spreek in gedachte alleen maar uit: Hier ben ik! Het klinkt zelfs een beetje vermoeid, en met een diepe zucht. Nederig ook. Alsof ik mijzelf overdraag aan de entiteiten. Mijn blik rust even op de afbeeldingen van de entiteiten, en de blik van Jeshua houd ik even vast. Vertrouwd. Thuis. Eigen. Dat is wat er door mij heengaat. Het lijkt alsof we een blik van verstandhouding uitwisselen. Apart. Het is blijkbaar goed. Ik hoef niets meer te zeggen of aan mijn intentie te doen. Ik ga zitten. Op een stoel. Ook dat is anders en apart voor mij. Maar ik kan vanwege de pijnen niet meer op de grond zitten, ook niet in kleermakerszit. Dus op mijn schapenvacht, op een stoel, in een rij met witte zieltjes. Ik glimlach.

Muziek, stemmen, iedereen vind zijn plek, energie stijgt en ik daal dieper en dieper in.

Daar is mijn engel weer! Dezelfde engel of entiteit die zich geopenbaard heeft tijdens de soulhealing in Steyl. Ik voel me intens gelukkig worden, mijn hele lichaam vult zich met licht en liefde en trilt van emotie en opwinding. Daar ben je weer, zeg ik. En ik wil aanstalten maken om naar hem toe te gaan, net als de vorige keer, en samensmelten, energie uitwisselen, eenworden met zo’n vertrouwde ziel en me gelukkig voelen, ik wil thuiskomen en hetzelfde gevoel als in Steyl herbeleven. Ik snak naar oergevoel, naar oeremotie, naar zielsverwantschap, naar een verbinding zonder woorden. Ik snak naar liefhebben en …… healing!

Op dat moment geeft hij een haltteken. Ik word teruggestuurd. Ik mag niet naar hem toe. Of hij heeft liever niet dat ik naar hem toe kom. Als een kind dat teruggefloten wordt door haar ouders. Dit moet ik even verwerken. Even voel ik me stil, beduusd, ik begrijp het niet. Dan word ik opstandig, boos, heel boos en begin te huilen. Oude pijn komt confronterend hard bovendrijven. Ik voel me zo vreselijk hard afgewezen. Zo teruggefloten, zo teruggeworpen, zo over de schutting gegooid. Ik begrijp het niet.

Dan hoor ik hem zeggen: Je gaat het zelf doen!

En ik begrijp het nog steeds niet. Ik ben ik niet als er nu door de tranen heen geen honderduizend vragen op hem afgevuurd worden. Vragen zoals, wat ga ik doen, hoezo, en wat is HET, wanneer, waarom, wat maakt dat nu niet even …….. en zo gaat het nog een tijdje door.

Dan wordt het stil in mij en ik kijk hem aan, samen zwijgend kijken we naar elkaar, ik voel de afstand tussen ons en ook weer niet. Zijn blik is geruststellend, boet vertrouwen in. Dan zegt hij: Het zal je weldra allemaal duidelijk worden. En ik ben bij je.

Op dat moment lijkt het wel alsof ik onder een enorme brede splash sta, zo’n brede waterstraal van een centimeter of 30, die heel krachtig is en die bijna hard aanvoelt. Ik weet niet goed hoe ik dat moet omschrijven, degenen die eens in een Centreparcs zijn geweest – of een vergelijkbaar oord – zullen de ervaring waarschijnlijk wel herkennen.  Via mijn kruinchakra komt het water over mij heen en tegelijkertijd boort een energie zich via mijn kruin naar binnen. Het baant een weg door mijn lichaam , het drukt naar beneden en ik sta in vuur en vlam. Bij mijn lever stagneert het en de energie voelt heel zwaar en pijnlijk. Ik denk nog, he jongens, mijn lever hoeft er niet uit hoor, maar dan spoelt het al verder door.

Ik haal diep adem. Begin helemaal te trillen, spastisch, van top tot teen. Ik word misselijk en begin vreselijk te transpireren. De druppels vallen op mijn witte kleding. Ik denk nog, ik word niet goed, maar dan trekt het al weg. En een pijn in mijn leverstreek blijft. Mijn engel is er nog steeds en glimlacht.

Rust.

Dan komt er weer een licht, ik word in het licht gezet, ik word helemaal warm en weer is er die splash en die energie die naar binnen dringt. Het beukt zich een weg door mijn lichaam en het lijkt wel of alle blokkades weggeveegd worden. Een lavastroom of een tsunami die schoon schip maakt. Dan hoor ik de stem van Marieke. Ze is door het middenpad aan het lopen. Flarden van haar woorden dringen tot me door, iets over staan voor jezelf en over het innerlijke kind. Het lijkt alsof ze stilstaat ter hoogte van mijn stoel en mij toespreekt. Ik kom dieper en dieper in mijn proces en de stroom van energie beukt verder door mijn lichaam. De woorden van Marieke doorboren mijn lichaam, alsof haar woorden een remote control zijn die de stroom van energie die in mijn lichaam bezig is verder aanstuurt. Klabbam!

Nu ik dit opschrijf, voel ik het weer. Mijn hele lichaam resoneert op de terugblik en bovenhalen van deze ervaring. Ik word weer misselijk, mijn hart klopt in mijn keel en mijn buik neemt een bijna onmenselijke grootte aan.

Weer wordt het stil. Eventjes maar. Ik kijk naar “boven” en daar staat hij nog. Bemoedigend. Hij knikt en verdwijnt. Tenminste, ik kan hem niet meer zien.

Mijn onderlichaam voel ik niet meer. Mijn bekken des te meer, maar daar houdt mijn lichaam dan ook wel op, ineens. Zo voelt het tenminste. Alsof ik mezelf niet meer kan dragen. Ik word niet goed, weer niet goed, begin te huilen. Ik heb zo’n pijn, maar nu in mijn rechterlies. Pijnscheuten die uitstralen naar mijn bekken en onderrug. Ik zeg nog tegen mezelf, steek nu je vinger op, neem regie, wacht niet af,  je steekt nu je vinger op, dat hebben ze gezegd, dat je dat moet doen als je hulp nodig hebt. Dus? En ik steek mijn vinger op en vraag om hulp. Heel graag wil ik gaan liggen, zeg ik. Maar weet niet hoe, omdat ik denk dat mijn benen het niet meer doen of er niet meer zijn.

Een lieve Sister komt bij me, Erik hoor ik ook, iemand houdt mijn voeten vast en drukt ze naar de grond. Hé, denk ik, die zitten er toch nog aan. Gelukkig, dan moeten mijn benen er ook nog zijn. Er wordt hulp gehaald, ik ben te zwaar om zomaar te tillen. Dat is overigens geen nieuws voor mij! Zeker 10 kg is er bijgekomen, sinds ik niet meer de energie heb om lange wandelingen te maken. Er komt een beer van een vent aan, mooie beeldspraak, de beer is mijn krachtdier, door de shamanen gegeven. De beer pakt mij van achter onder mijn armen en zo bereik ik het kristalbed. Het licht gaat uit. Stilte. Het voelt alsof ik een operatie heb gehad, op meerdere plekken, namelijk mijn lever en mijn lies / rechter eierstok.

Ik glijd weg naar een andere dimensie. Zonder besef van tijd. Ik kan me daar ook niets meer van herinneren, verder.

Of het een minuut later is of wel een heel uur, ik weet het niet, maar ik  hoor de stem van Marieke ineens, vanuit de verte. Ze praat tegen de steungroep maak ik daaruit op, het is blijkbaar gedaan met de sessie en ik hoor haar zeggen: stel je de waterval voor bij de Casa…………… En ik kom terug, in het hier en nu, bij positieven. Nou, die heb ik al gehad, die waterval, is het eerste wat zo’n beetje in me opkomt. Waterval van water en energie. Ik heb er ondergestaan toen de entities met mij bezig waren.

Tegelijkertijd voelde ik een sterke drang opkomen om naar huis te gaan, weg te gaan, het was goed geweest, aan de slag, werk aan de winkel, uit de veren en GO! In mijn benen zat weer gevoel merkte ik, en ik vroeg aan de vriendelijke witte Sister of ik nog lang op het bed moest blijven. Ze keek me wat bezorgd aan maar gelukkig mocht ik het voorzichtig proberen om omhoog te komen en van het bed af te gaan. Ik zag dat ik niet de laatste was, gelukkig. Ik keek beter om me heen en alles leek nieuw, anders, kleuren intenser en lichter. Zo dacht ik, naar huis! Dat was nog niet zo makkelijk als ik dacht, mijn hoofd was prima, maar mijn lichaam. Holy Moses! De lieve Sister kijkt me weer bezorgd en dringend aan, en drukt me op mijn hart dat ik heel goed voor mezelf ga zorgen en voorziet me van de nodige instructies. Ze zegt: Je bent geopereerd en je gaat heel lief zijn voor jezelf. Ja, die indruk had ik ook al, dat ik geopereerd was.

Ik loop nog even langs het altaar. Ik toon mijn dankbaarheid. Marieke zit daar ook. Als een medium. Als een liefdevolle portal tussen de verschillende dimensies. Ze geeft licht, is licht. Is liefde. Het is niet te bevatten eigenlijk. Ik groet haar. Namaste! Mijn ziel groet uw ziel! Ik voel me nederig, dankbaar.

Op zoek naar mijn auto, die ergens geparkeerd staat. Mijn hoofd huppelt maar mijn lichaam loopt als een oude tante. Ik kan je vertellen dat dat een hele aparte ervaring is. Zo die discrepantie te ervaren tussen lichaam en geest.

Het is donderdag nu, Volle Maan tijd, de herfstmaan in Vissen, tijd om los te laten. Tijd voor vuur en transformatie. Mijn vuurschaal staat al klaar.

Mijmeren in de tuin, het is nog vroeg in de ochtend, de zon is nog lang niet op zn warmst, de wereld is aan het opstarten, mensen lopen loom na een zwoele avond en nacht hun hond uit te laten. Ik kijk er naar en word me ervan bewust dat ik mijn honden heel erg mis. Mooie tijden waren dat, eindeloos banjeren door de natuur en langs het strand met deze kanjers en onvoorwaardelijke liefde ervaren. Ik realiseer me dat ook dieren erg belangrijk zijn in mijn leven. Van harte wens ik die weer terug.

Ik vraag mezelf af, wat is er dat er is nu. Kan ik al iets voelen, anders dan dat mijn hoofd helder is,  bruist van creativiteit en het feit dat mijn lichaam nog niet voldoende werkt en ik mezelf van bed naar stoel verplaats en weer terug, en mij fysiek pensioengerechtigd voel. Wat is er wezenlijk nu, anders misschien, in vergelijking met een vorige soulhealing.

Ik ben rustiger. Innerlijke rust. Berusting. Meer in het nu. Meer in mijzelf gecentreerd. Ik hoor andere dingen, voel anders, kijk met andere ogen en neem de dingen anders waar. Andere keren, kan ik me herinneren, had ik heimwee naar de sfeer van de soulhealing middagen, ik zat urenlang huilend op de bank naar de Casamuziek te luisteren. Ik had behoefte aan contact met “lotgenoten”, het delen van de ervaring. Het verdrinken in een emotie, dat moment van toen. Nu heb ik die behoefte niet zozeer. Meer de stilte, en luisteren naar mezelf, ik voel wijsheid, vertrouwen, dat ik HET kan. Maar wat HET dan is, dat weet ik nog niet. En wanneer HET gaat komen, dat weet ik ook nog niet. En hoe HET gaat zijn voor me, geen idee, nog. Ik wacht het maar rustig af denk ik.

De stilte is fijn, alles lijkt erin te zitten.

Het lijkt alsof het goed is NU. Zoiets. Alsof er een helder weten is, dat zegt dat het goed is, goed komt en goed zal zijn. En zelfs meer dan dat. Soms weer die twinkeling van binnen of HET er al is, maar ik HET nog niet weet, of HET niet kan zien. Ik kan dan spontaan heel erg opgewonden raken en blij en gelukkig zijn. Alsof ik al de hoofdprijs in de Staatsloterij heb gewonnen. En bij het checken van mijn bankrekening nog tegen mezelf zeg – als ik constateer dat ik nog steeds geen saldo heb: Zoveel geld overmaken dat kost natuurlijk een paar dagen! Alsof er in mijn nieuwe realiteit al grote nieuwe andere dingen zijn. Alsof mijn dromen al realiteit zijn, alleen de realiteit loopt achter. Ik kan ook bij de Action met lantaarns in mijn handen staan en bedenken dat die leuk staan op de veranda (droom) terwijl ik me dan ineens bedenk dat ik helemaal (nog) geen veranda heb. (huidige realiteit en toekomst door elkaar heen?) Ik realiseer me dat er in mijn bovenbewustzijnstoestand / toestand van waarnemen nog niet echt iets veranderd is. Ik bedoel, aan de buitenkant lijkt er niets veranderd. Maar toch ……. Dat onderbuik gevoel, dat onderbewustzijn, dat lijkt verder te zijn dan ik, dan mijn huidige realiteit. De droom /werkelijkheid ervaring kan ik niet plaatsen, dit heb ik nooit eerder gehad. Ik moet denken aan vroeger, op school, leerden we toen niet over een toekomstige tegenwoordige tijd? Alsof er een toekomst ineens realiteit – dus NU – geworden is. Alsof er 2 tijden door elkaar lopen. Best verwarrend. En toch loop ik af en toe met een giegel van binnen. Het lijkt wel een film. “Dream your life into being” lees je wel eens als quote. Zou het waar zijn? Of ben ik serieus gek aan het worden? Volgende week eindgesprek bij de psychiater, ik zal het hem eens vragen. Of misschien beter van niet, heb geen zin in een verlenging namelijk. Maar toch lijkt het alsof er dimensies / tijden door elkaar lopen. Bij mij althans. Dus als jullie me onsamenhangend vinden, geef me vooral het advies het wel te bespreken met de psychiater. Misschien dat toch niet alles toe te schrijven is aan proces. Knipoog.

En dan ineens lees ik weer de tekst van Rumi, die ik bij de eerdere soulhealingverslagen ook geciteerd heb. Ik voel weer andere lagen, diepere lagen, de woorden lijken tot leven te komen. De woorden neem ik mee, door de dag, en telkens poppen ze op, als een zachte fluistering, als een gids.

Ik glimlach. Het is goed. Voor nu!

Out beyond ideas of wrongdoing and rightdoing, there is a field.
I’ll meet you there.
When the sound lies down in that grass, the world is too full to talk about.
Ideas, language, even the phrase Each Other doesn’t make any sense.
(Uit: Essential Rumi)